ಚಾಣಾಕ್ಷ ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಭಸ್ಮವಾದ ಅಹಂಕಾರ
ಒಮ್ಮೆ ಮಥುರಾ ಪಟ್ಟಣದಿಂದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಹೊರಬರುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನು ಆಗತಾನೇ ಉದಯವಾದ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದ, ದಿವ್ಯ ಪೀತಾಂಬರ ಮತ್ತು ಕೌಸ್ತುಭಮಣಿಯಿಂದ ಶೋಭಾಯಮಾನನಾಗಿದ್ದ. ಆತನ ಮಂದಸ್ಮಿತ ವದನವನ್ನು ನೋಡಿದವರೆಲ್ಲ ಮನಃಶಾಂತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ, ಆತನಿಗೆ ವೈರಿಯಾಗಿ, ಮಥುರೆಯನ್ನು ಆಕ್ರಮಿಸಲು ಬಂದಿದ್ದ ಅಹಂಕಾರಿ ರಾಕ್ಷಸ ಕಾಲಯವನನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕೃಷ್ಣನು ಬಿದ್ದನು. ನಾರದರ ಮಾತಿನಂತೆ, ಇವನೇ ತನ್ನ ವೈರಿಯಾದ ವಾಸುದೇವ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಅವನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಇದು ಸರಿಯಾದ ಸಮಯ ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ. ನಿರಾಯುಧನಾಗಿ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ನೋಡಿದ ಕಾಲಯವನನು, ತಾನೊಬ್ಬ ಶೂರನೆಂಬ ಗರ್ವದಿಂದ ನಿರಾಯುಧನಾಗಿಯೇ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಬೆನ್ನಟ್ಟಿದ. ಯೋಗಿಗಳಿಂದಲೂ ಹೊಂದಲು ಅಸಾಧ್ಯನಾದ ಕೃಷ್ಣನು, ತಾನು ಸಿಕ್ಕಿಬಿದ್ದೆನೆಂದು ಕಾಲಯವನನಿಗೆ ಭಾಸವಾಗುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಾ, ಯುದ್ಧದಿಂದ ಪಲಾಯನ ಮಾಡುತ್ತಿರುವವನಂತೆ ನಟಿಸಿದ. "ಎಲೈ ಯದುವಂಶದ ಹೇಡಿಯೇ, ನನ್ನನ್ನು ಎದುರಿಸುವ ಧೈರ್ಯವಿಲ್ಲದೇ ಓಡಿಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೀಯಾ? ಧೈರ್ಯವಿದ್ದರೆ ಯುದ್ಧ ಮಾಡು!" ಎಂದು ಕಾಲಯವನನು ಗರ್ಜಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಚಾಣಾಕ್ಷನಾದ ಕೃಷ್ಣನು ಆತನ ಆಕ್ಷೇಪಗಳನ್ನು ಲಕ್ಷಿಸಲಿಲ್ಲ. ಪಾಪ ಶೇಷವು ಇನ್ನೂ ಇದ್ದುದರಿಂದ, ಕಾಲಯವನನಿಗೆ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ರಾಕ್ಷಸನನ್ನು ಸತಾಯಿಸುತ್ತಾ, ಕೃಷ್ಣನು ಅವನನ್ನು ದೂರದ ಪರ್ವತ ಗುಹೆಯ ಬಳಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದು, ಅದರೊಳಗೆ ಹೊಕ್ಕನು. ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಹಿಡಿಯಲೇಬೇಕೆಂದು ಓಡುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಲಯವನನೂ ಗುಹೆಯೊಳಗೆ ಹೋದನು. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣನು ಕಾಣಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ. ಆತ ಅದಾಗಲೇ ತನ್ನ ಉತ್ತರೀಯವನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ದೀರ್ಘ ನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಮುಚುಕುಂದ ಮಹಾರಾಜನ ಮೇಲೆ ಹೊದಿಸಿದ್ದನು. ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಲಯವನನು, ಅಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದ ಸಾಧುವಿನಂತಿದ್ದ ಮುಚುಕುಂದನನ್ನು ಕಂಡನು. "ತನ್ನನ್ನು ಇಷ್ಟು ದೂರ ಕರೆತಂದು, ಸಾಧುವಿನಂತೆ ಮಲಗಿ ಮಾಯೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವಿಯಲ್ಲ?" ಎಂದು ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಗದರಿಸುತ್ತಾ, ಮಲಗಿದ್ದವನೇ ಕೃಷ್ಣನೆಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಕಾಲಿನಿಂದಲೇ ಅವನನ್ನು ಒದ್ದನು. ಆ ಅಹಂಕಾರದ ಒದೆತ ತಾಕಿದ ತಕ್ಷಣ, ದೀರ್ಘ ನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಮುಚುಕುಂದ ಮಹಾರಾಜನು ಎಚ್ಚರಗೊಂಡನು. ಯಾರೀ ಮಹಾ ಧೈರ್ಯಶಾಲಿ, ಭಕ್ತನಿಗೆ ಒದೆಯುವಷ್ಟು ಧೈರ್ಯ ಅವನಿಗೆ ಹೇಗೆ ಬಂತು ಎಂದು ಕೋಪದಿಂದ ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟ. ಉಗ್ರ ಕೋಪಿಷ್ಠನಾಗಿದ್ದ ಮುಚುಕುಂದನು, ಹಿಂದೆ ತಾನು ಪಡೆದ ವರದ ಶಾಪದಂತೆ, ತನ್ನ ಉರಿಯುವ ಕಣ್ಣಿನ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಕಾಲಯವನನ ಕಡೆಗೆ ಬೀರಿದನು. ಆ ದೃಷ್ಟಿ ಬಿದ್ದ ಕ್ಷಣವೇ, ಕಾಲಯವನನು ತನ್ನ ದೇಹದಿಂದಲೇ ಹುಟ್ಟಿದ ಅಗ್ನಿಯಿಂದ ಸುಟ್ಟು ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಬೂದಿಯಾದನು. ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ, ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಚಾಣಾಕ್ಷತನದಿಂದ ಮತ್ತು ವಿವೇಕದಿಂದ, ತಾನು ಶಸ್ತ್ರ ಹಿಡಿಯದೇ, ಕಾಲಯವನನ ಅಹಂಕಾರ ಮತ್ತು ಮುಚುಕುಂದನ ಶಾಪವನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಿಕೊಂಡು, ಆ ರಾಕ್ಷಸನನ್ನು ನಿಂತಲ್ಲಿಯೇ ಭಸ್ಮವಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಿದನು. ನಂತರ ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಪದತಲಕ್ಕೆ ಶರಣಾದ ಮುಚುಕುಂದನನ್ನು ಆಶೀರ್ವದಿಸಿ, ಅವನಿಗೆ ಶಾಶ್ವತ ವರವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿದನು. ________________________________________ ಕಥಾ ಮಂಥನಕ್ಕೆ ನಾಲ್ಕು ಪ್ರಮುಖ ಚರ್ಚಾ ಅಂಶಗಳು: 1. ಅಹಂಕಾರ ಮತ್ತು ಅಸೂಯೆಯ ಪರಿಣಾಮ: ಕಾಲಯವನನಿಗೆ ನಾರದರು ಹೇಳಿದ್ದರೂ, ಆತ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಬಲದ ಗರ್ವ ಮತ್ತು ಅಸೂಯೆಯಿಂದ ವಿವೇಕ ಕಳೆದುಕೊಂಡ. ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಆತ ಯಾರನ್ನು ಮುಟ್ಟಬಾರದಿತ್ತೋ (ಮುಚುಕುಂದನನ್ನು) ಅವನನ್ನೇ ಒದ್ದು ಭಸ್ಮವಾದ. ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯ ಅಹಂಕಾರವು ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಹೇಗೆ ವಿನಾಶದತ್ತ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತದೆ? 2. ಶಾಪ ಮತ್ತು ವರದ ದ್ವಂದ್ವ: ಮುಚುಕುಂದನಿಗೆ ವರವಾಗಿ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದ ದೀರ್ಘ ನಿದ್ರೆ ಮತ್ತು ಉಗ್ರ ಕೋಪದಿಂದ ಯಾರನ್ನು ನೋಡುವನೋ ಅವರು ಸುಟ್ಟುಹೋಗುವ ಶಕ್ತಿ – ಇವೆರಡೂ ಆತನಿಗೆ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಹೇಗೆ ಸಿಕ್ಕವು? ವರ ಅಥವಾ ಶಕ್ತಿಯು ಯಾವಾಗ ವಿನಾಶಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದಿದ್ದಾಗ ಫಲಿತಾಂಶವೇನು? 3. ದೈವದ ಚಾಣಾಕ್ಷ ಲೀಲೆ: ಕೃಷ್ಣನು ತಾನೇ ಕಾಲಯವನನೊಂದಿಗೆ ನೇರವಾಗಿ ಯುದ್ಧ ಮಾಡಬಹುದಾಗಿದ್ದರೂ, ಓಡಿಹೋಗುವಂತೆ ನಟಿಸಿ, ಕಾಲಯವನನನ್ನು ಮುಚುಕುಂದನ ಬಳಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದದ್ದು ಏಕೆ? ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಾವು ಕಾಣುವ ಪಲಾಯನ ಅಥವಾ ಸೋಲು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ದೈವವು ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು ನಡೆಸುವ ಚಾಣಾಕ್ಷ ತಂತ್ರವಾಗಿರುತ್ತದೆಯೇ? 4. ಸಮಯ ಮತ್ತು ಪಾಪದ ಶೇಷ: ಕೃಷ್ಣನು ಕಾಲಯವನನ ಕೈಗೆ ಸಿಗದೇ ಇದ್ದದ್ದು ಅವನ ಪಾಪ ಶೇಷವು ಇನ್ನೂ ಇತ್ತು ಎಂಬ ಕಾರಣದಿಂದ. ಈ ನಂಬಿಕೆಯ ಪ್ರಕಾರ, ನಮ್ಮ ಕೆಟ್ಟ ಕರ್ಮಗಳ ಫಲಿತಾಂಶವು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಸಮಯ ಅಥವಾ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯವರೆಗೂ ಕಾಯುತ್ತದೆಯೇ? ಮತ್ತು ಆ ಕರ್ಮಗಳು ಹೇಗೆ ವಿನಾಶಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತವೆ?