ಮೋಕ್ಷಕ್ಕೆ ದಾರಿಯಾಗಿದ್ದೇ ಮಗನ ಹೆಸರು

ಮೋಕ್ಷಕ್ಕೆ ದಾರಿಯಾಗಿದ್ದೇ ಮಗನ ಹೆಸರು

ಕನ್ನೌಜ್ (ಕನ್ಯಾಕುಬ್ಜ) ಎಂಬ ನಗರದಲ್ಲಿ ಅಜಾಮಿಳ ಎಂಬ ಒಬ್ಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿದ್ದನು. ಈತ ಚಿಕ್ಕವನಿದ್ದಾಗ ವೇದಗಳನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿ ಧರ್ಮನಿಷ್ಠನಾಗಿ ಉತ್ತಮ ಜೀವನ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಆದರೆ, ವಿಧಿ-ವಶದಿಂದ, ಒಮ್ಮೆ ಆತನು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ನಿತಿಗೆಟ್ಟ ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ಕಂಡನು. ಆ ಸ್ತ್ರೀಯ ಮೋಹಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿ, ಅಜಾಮಿಳನು ತನ್ನ ಧರ್ಮ, ಪತ್ನಿ ಮತ್ತು ವೃದ್ಧ ತಂದೆ-ತಾಯಿಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಜೀವನ ನಡೆಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. ಈ ಕೆಟ್ಟ ಸಹವಾಸದಿಂದ ಆತನು ತನ್ನ ಉಳಿದ ಜೀವನವನ್ನು ಕಳ್ಳತನ, ಮೋಸ ಮತ್ತು ಸುಲಿಗೆಯಂತಹ ದುಷ್ಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಕಳೆಯುತ್ತಾ, ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಧರ್ಮಭ್ರಷ್ಟನಾದನು. ಅಜಾಮಿಳನು ಆ ಸ್ತ್ರೀಯಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ಜನ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಪಡೆದನು. ಅವರಲ್ಲಿ ಕಿರಿಯ ಮಗನಿಗೆ ಅವನು 'ನಾರಾಯಣ' ಎಂದು ಹೆಸರಿಟ್ಟನು. ಅಜಾಮಿಳನ ಸಂಪೂರ್ಣ ಆಸಕ್ತಿ, ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಲಾಲನೆಯು ಈ 'ನಾರಾಯಣ'ನ ಮೇಲೆ ಇತ್ತು. ಅಜಾಮಿಳನು ದಿನವಿಡೀ ಆ ಮಗುವನ್ನೇ ಕರೆಯುತ್ತಾ, ಆತನೊಂದಿಗೆ ಆಟವಾಡುತ್ತಾ ತನ್ನ ಪಾಪದ ಜೀವನವನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸಿದ್ದನು. ಹೀಗಿರುವಾಗ, ಅಜಾಮಿಳನಿಗೆ ಎಂಬತ್ತೆಂಟು ವರ್ಷ ವಯಸ್ಸಾಗಿತ್ತು. ತನ್ನ ಜೀವನದ ಕೊನೆಯ ಕ್ಷಣಗಳು ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿವೆ ಎಂದು ಆತ ಅರಿತನು. ಮರಣದ ಸಮಯ ಬಂದಾಗ, ಆತನ ಮುಂದೆ ಭಯಂಕರವಾದ ರೂಪವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದ ಯಮದೂತರು ನಿಂತರು. ಯಮದೂತರು, ಆತನ ಜೀವನದ ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳ ಲೆಕ್ಕವನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಆತನ ಆತ್ಮವನ್ನು ಕೊಂಡೊಯ್ಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರು. ಯಮದೂತರನ್ನು ಕಂಡು ಅಜಾಮಿಳನು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಭಯಭೀತನಾದನು. ಭಯದಿಂದ ವಿವಶನಾದ ಅಜಾಮಿಳನು, ತನ್ನನ್ನು ಉಳಿಸಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ತಿಳಿದು, ತನ್ನ ಕಿರಿಯ ಮಗುವಾದ ನಾರಾಯಣನನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಕೂಗಿದನು. "ಬಾ ಮಗನೇ ನಾರಾಯಣ! ನೀನು ಬಾ!" ಎಂದು ಮೂರು ಬಾರಿ ಕೂಗಿದನು. ಅಜಾಮಿಳನು ತನ್ನ ಮಗನನ್ನು ಕೂಗಿದರೂ, ಆ ಧ್ವನಿಯು, ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಮಹಾವಿಷ್ಣುವಿನ 'ನಾರಾಯಣ' ನಾಮ ಸಂಕೀರ್ತನೆಯಾಗಿ ಪರಿವರ್ತನೆಯಾಯಿತು. ತಕ್ಷಣವೇ, ವಿಷ್ಣುವಿನ ನಾಮವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿದ್ದರಿಂದ, ಮಹಾವಿಷ್ಣುವಿನ ಲೋಕದಿಂದ ವಿಷ್ಣುದೂತರು ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷರಾದರು. ಅವರು ಯಮದೂತರನ್ನು ತಡೆದು ನಿಲ್ಲಿಸಿ, "ನೀವು ಈತನ ಆತ್ಮವನ್ನು ಕೊಂಡೊಯ್ಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಈತನು ತನ್ನ ಕೊನೆಯ ಉಸಿರಿನಲ್ಲಿ ಭಗವಂತನ ನಾಮವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಒಂದು ಬಾರಿ, ಮನಸ್ಸಿನಿಂದಲೋ ಅಥವಾ ಅರಿವಿಲ್ಲದೆಯೋ ದೇವರ ನಾಮವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿದವರ ಪಾಪಗಳೆಲ್ಲವೂ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ. ನಾಮ ಸಂಕೀರ್ತನೆಯ ಶಕ್ತಿಯು ಅಂತಹದ್ದು" ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ವಿಷ್ಣುದೂತರಿಂದ ತತ್ವಜ್ಞಾನವನ್ನು ಮತ್ತು ನಾಮದ ಮಹತ್ವವನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಂಡ ಯಮದೂತರು ಹಿಂದಿರುಗಿದರು. ತಾನು ಮಗನನ್ನು ಕೂಗಿದರೂ, ಅದು ಭಗವಂತನ ನಾಮವಾಗಿ ಪರಿವರ್ತನೆಯಾಗಿ ತನಗೆ ಹೊಸ ಜೀವನ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದನ್ನು ಅರಿತು, ಅಜಾಮಿಳನಿಗೆ ತನ್ನ ದುಷ್ಕೃತ್ಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತೀವ್ರ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪ ಉಂಟಾಯಿತು. ಆತನು ತನ್ನ ಉಳಿದ ಜೀವನವನ್ನು ಧರ್ಮದ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ, ಭಗವಂತನ ನಾಮ ಸ್ಮರಣೆ ಮಾಡುತ್ತಾ ಕಳೆದು, ಕೊನೆಗೆ ವಿಷ್ಣುಲೋಕವನ್ನು ತಲುಪಿ ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಪಡೆದನು. ________________________________________

ಕಥಾ ಮಂಥನಕ್ಕೆ ನಾಲ್ಕು ಪ್ರಮುಖ ಚರ್ಚಾ ಅಂಶಗಳು

1. ನಾಮ ಸಂಕೀರ್ತನೆಯ ಶಕ್ತಿ: ಅಜಾಮಿಳನು ಮಗನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕರೆದನು, ಭಗವಂತನನ್ನು ನೆನೆಯುವ ಉದ್ದೇಶ ಆತನಿಗೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಆತನ ಪಾಪಗಳು ನಾಮ ಸಂಕೀರ್ತನೆಯಿಂದಲೇ ನಿವಾರಣೆಯಾದವು. ಉದ್ದೇಶವಿಲ್ಲದೆ ಅಥವಾ ಅರಿವಿಲ್ಲದೆ ಮಾಡಿದ ಭಗವಂತನ ನಾಮ ಸ್ಮರಣೆಯು ಏಕೆ ಮಹಾನ್ ಪಾಪಗಳನ್ನು ಸಹ ನಿವಾರಿಸುವ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ? ಭಗವಂತನ ಕೃಪೆಯು 'ಉದ್ದೇಶ'ಕ್ಕಿಂತ 'ಕ್ರಿಯೆ'ಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಬೆಲೆ ಕೊಡುತ್ತದೆಯೇ?

2. ಸಹವಾಸದ ಪ್ರಭಾವ: ಅಜಾಮಿಳನು ಮೊದಲು ಧರ್ಮನಿಷ್ಠನಾಗಿದ್ದರೂ, ಕೆಟ್ಟ ಸಹವಾಸದಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಭ್ರಷ್ಟನಾದ. ಮಾನವನ ನಡತೆ ಮತ್ತು ಧರ್ಮ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿನ ಸ್ಥಿರತೆಯ ಮೇಲೆ ಸಹವಾಸ (ಸುತ್ತಲಿನ ಜನರು/ಪರಿಸರ) ಹೇಗೆ ಪ್ರಬಲವಾಗಿ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರುತ್ತದೆ?

3. ದೈವೀ ನ್ಯಾಯ ಮತ್ತು ಯಮಧರ್ಮ: ಅಜಾಮಿಳನನ್ನು ಕೊಂಡೊಯ್ಯಲು ಬಂದ ಯಮದೂತರನ್ನು ವಿಷ್ಣುದೂತರು ತಡೆದರು. ಇದು ಪಾಪ-ಪುಣ್ಯದ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಮತ್ತು ಭಕ್ತಿಯ ಶಕ್ತಿಯ ನಡುವಿನ ಸಂಘರ್ಷವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ದೈವೀ ನ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ, ಪಾಪಗಳ ಭಾರವಿದ್ದರೂ, ಭಕ್ತಿ ಅಥವಾ ನಾಮ ಸ್ಮರಣೆಯಂತಹ 'ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕ್ರಿಯೆ' ಹೇಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬದಲಾಯಿಸುತ್ತದೆ?

4. ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪದ ಮಹತ್ವ: ಅಜಾಮಿಳನು ಬದುಕಲು ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕ ನಂತರ ತನ್ನ ಪಾಪಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತೊರೆದು, ಪರಿಪೂರ್ಣ ಭಕ್ತನಾದನು. ಅರಿವಾಗದೆಯೇ ಅಥವಾ ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಲ್ಲದೆಯೂ ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪುಗಳಿಗೆ ವಿಮೋಚನೆ ಸಿಕ್ಕಿದ ನಂತರ, ಉಳಿದ ಜೀವನವನ್ನು ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪ ಮತ್ತು ಸತ್ಯದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಕಳೆಯುವುದು ಏಕೆ ಅಗತ್ಯ?