ಬೇಡ್ತಿ-ವರದಾ ನದಿ ಜೋಡಣೆ: ಅಪ್ಪೆ ಮಾವಿನಮರಗಳ ನಾಶ ?

ಬೇಡ್ತಿ-ವರದಾ ನದಿ ಜೋಡಣೆ: ಅಪ್ಪೆ ಮಾವಿನಮರಗಳ ನಾಶ ? ಡಾ ರವಿಕಿರಣ ಪಟವರ್ಧನ. ಪಟವರ್ಧನ ಆಯುರ್ವೇದಿಕ್ ಕ್ಲಿನಿಕ್. ಶಿರಸಿ 08384225836.

ಮಲೆನಾಡಿನ ಮಳೆಗಾಲದ ಮಂಜಿನಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯ ದಂಡೆಯ ಬಳಿ ಅಚಲವಾಗಿ ನಿಂತಿರುವ ಅಪ್ಪೆ ಮಾವಿನ ಮರಗಳು ಕೇವಲ ಮರಗಳಲ್ಲ — ಅವು ನಮ್ಮ ಬಾಲ್ಯದ ನೆನಪುಗಳು, ಅಡುಗೆ ಮನೆಯ ಸುವಾಸನೆ, ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಜೀವಾಳ. ಪೀಳಿಗೆಗಳಿಂದ ಈ ನೆಲದೊಂದಿಗೆ ಬೆಸೆದುಕೊಂಡಿರುವ ಈ ಅಮೂಲ್ಯ ಪರಂಪರೆ ಇಂದು ನದಿ ಜೋಡಣೆ ಯೋಜನೆಯ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ಆಗ ಮರಗಳು ನಾಪತ್ತೆ ಆಗಬಹುದು ?. ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಹಸಿರು ಮಿಡಿಗಳ ರಾಶಿ ಕಂಡಾಗ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಉಲ್ಲಾಸ ತುಂಬುತ್ತದೆ. ಮನೆಯ ಓಣಿಯಲ್ಲಿ ಅಮ್ಮ ಅಥವಾ ಅಜ್ಜಿ ಮಿಡಿಗಳನ್ನು ತೊಳೆಯುತ್ತಾ, ಉಪ್ಪು-ಮೆಣಸಿನಕಾಯಿ-ಸಾಸಿವೆಗಳ ಸುವಾಸನೆಯೊಂದಿಗೆ ಉಪ್ಪಿನಕಾಯಿ ಹಾಕುವ ದೃಶ್ಯ — ಅನೇಕ ಮನೆಗಳ ನೆನಪು.

ಅಪ್ಪೆ ಮಿಡಿಯಿಂದ ತಯಾರಾಗುವ ಕೆಲವು ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ರುಚಿಗಳು: • ಅಪ್ಪೆ ಮಿಡಿ ಉಪ್ಪಿನಕಾಯಿ: ವರ್ಷಪೂರ್ತಿ ಊಟಕ್ಕೆ ರುಚಿ ಹೆಚ್ಚಿಸುವ ಅಮೂಲ್ಯ ಸಂಗ್ರಹ. • ಮಿಡಿ ತಂಬಳಿ: ಆರೋಗ್ಯಕರ ಆಹಾರ. • ಮಿಡಿ ಚಟ್ನಿ: ಬಿಸಿ ಅನ್ನದ ಜೊತೆ ಸೇರಿದರೆ ಮನೆಯ ಸುವಾಸನೆಯನ್ನು ನೆನಪಿಸುವ ರುಚಿ. • ಮಾವಿನ ತೊಕ್ಕು: ದೀರ್ಘಕಾಲ ಉಳಿಯುವ, ಪ್ರಯಾಣಕ್ಕೂ ಸೂಕ್ತವಾದ ಪರಂಪರೆಯ ಆಹಾರ. ಭೂತಗೂಜ್ಜು

ಈ ರುಚಿಗಳು ಕೇವಲ ಅಡುಗೆ ಪದಾರ್ಥಗಳಲ್ಲ — ಅವು ಕುಟುಂಬಗಳನ್ನು ಒಂದಾಗಿಸುವ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಬಂಧಗಳು.

ಅಪ್ಪೆ ಮಿಡಿ — ರುಚಿಯ ಜೊತೆಗೆ ಆರೋಗ್ಯದ ಮೌನ ಔಷಧ

ಕಾಡಿನ ನಡುವೆ ಸಹಜವಾಗಿ, ಯಾವುದೇ ರಾಸಾಯನಿಕಗಳ ಸ್ಪರ್ಶವಿಲ್ಲದೆ ಬೆಳೆದ ಅಪ್ಪೆ ಮಿಡಿಯ ರುಚಿ, ಗಟ್ಟಿತನ ಮತ್ತು ಗಮ್ಮತ್ತೇ ಬೇರೆ. ಮಲೆನಾಡಿನ ಮಣ್ಣು, ಮಳೆ ಮತ್ತು ಹವಾಮಾನದ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಬೆಳೆದ ಈ ಮಿಡಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಶುದ್ಧತೆ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿದೆ.

ಇದರಲ್ಲಿ ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿರುವ ವಿಟಮಿನ್ C, ಆಂಟಿಆಕ್ಸಿಡೆಂಟುಗಳು ಮತ್ತು ಜೀರ್ಣಕ್ರಿಯೆಗೆ ಸಹಾಯಕ ಸಹಜ ಆಮ್ಲಗಳು ದೇಹದ ರೋಗನಿರೋಧಕ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತವೆ. ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಅಜೀರ್ಣ, ಹಸಿವು ಕೊರತೆ ಹಾಗೂ ದೌರ್ಬಲ್ಯಕ್ಕೆ ಮಿಡಿ ತಂಬಳಿ ಮತ್ತು ಮಿಡಿ ಸಾರು ನಮ್ಮ ಹಿರಿಯರು ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದ ಮನೆಮದ್ದುಗಳು. ಆಯುರ್ವೇದದ ಪ್ರಕಾರ ಅಪ್ಪೆ ಮಿಡಿ ಅಗ್ನಿ ದೀಪಕವಾಗಿದ್ದು, ಸರಿಯಾದ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಸೇವಿಸಿದರೆ ಜೀರ್ಣಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಉತ್ತೇಜಿಸಿ ದೇಹವನ್ನು ಚೈತನ್ಯದಿಂದ ಇಡುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕೇ ಹಿರಿಯರು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ “ಮಿಡಿ ಇದ್ದರೆ ಔಷಧ ಬೇಡ” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು ಅಂತೆ. ನದಿ ಜೋಡಣೆ ಯೋಜನೆಯಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಜಲಾವೃತ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಶತಮಾನಗಳಷ್ಟು ಹಳೆಯ ಅಪ್ಪೆ ಮಾವಿನ ಮರಗಳು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುವ ಅಪಾಯ ಎದುರಿಸುತ್ತಿವೆ. ಒಂದು ಮರ ಸಾಯುವುದು ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಒಂದು ಸಸಿ ನಾಶವಾಗುವುದಲ್ಲ; ಅದು ನೂರಾರು ವರ್ಷಗಳ ಆನುವಂಶಿಕ ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಆಯ್ಕೆಯ ಅಂತ್ಯ.

ಅಣೆಕಟ್ಟು ಮತ್ತು ಕಾಲುವೆ ನಿರ್ಮಾಣಕ್ಕಾಗಿ ಮರಗಳನ್ನು ಕಡಿದಾಗ, ನಾವು ತಿಳಿಯದೇ ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಬೇರುಗಳನ್ನೇ ಕತ್ತರಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.

ರೈತರ ಕಣ್ಣೀರಿನ ಕಥೆ

ಈ ಮರಗಳು ಅನೇಕ ರೈತ ಕುಟುಂಬಗಳ ಬದುಕಿನ ಆಧಾರ. ಬೇಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಮಿಡಿ ಕಾಯಿ ಕಿತ್ತು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುವ ಆಶೆ, ಉತ್ತಮ ಬೆಳೆ ಬಂದಾಗ ಮನೆ ತುಂಬುವ ಸಂತೋಷ — ಇವೆಲ್ಲವೂ ಒಂದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಹೋಗುವ ಭೀತಿ.

“ಈ ಮರಗಳನ್ನು ನಾವು ಮಕ್ಕಳಂತೆ ಬೆಳೆಸಿದ್ದೇವೆ” ಎಂದು ಹೇಳುವ ರೈತನ ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ನೋವು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ನಿಜವಾದ ಬೆಲೆಯನ್ನು ನಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಇಡುತ್ತದೆ.

ಮಣ್ಣಿನ ಗುಣಮಟ್ಟ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ, ಅಂತರ್ಜಲ ಮಟ್ಟ ಅಸ್ಥಿರವಾಗುತ್ತದೆ, ಸ್ಥಳೀಯ ಹವಾಮಾನ ವ್ಯತ್ಯಾಸಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ — ಈ ಎಲ್ಲವೂ ಉಳಿದಿರುವ ಮರಗಳಿಗೂ ಅಪಾಯದ ಘಂಟೆ.

ಜೈವಿಕ ವೈವಿಧ್ಯತೆ ಕುಗ್ಗಿದರೆ, ಭವಿಷ್ಯದ ಆಹಾರ ಭದ್ರತೆಯೂ ಅಪಾಯದಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ.

ನಾವು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದೇನು?

ಒಮ್ಮೆ ಕಲ್ಪಿಸಿ — ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು “ಅಪ್ಪೆ ಮಿಡಿ ಉಪ್ಪಿನಕಾಯಿ” ಬಗ್ಗೆ ಕೇವಲ ಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲಿ ಓದುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬಂದರೆ? ಮಲೆನಾಡಿನ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಹರಡುವ ಆ ಹುಳಿ-ಖಾರದ ಸುವಾಸನೆ ಕೇವಲ ನೆನಪಾಗಿ ಉಳಿದರೆ?

ಅದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಹಣ್ಣಿನ ನಷ್ಟವಲ್ಲ — ಅದು ನಮ್ಮ ಗುರುತಿನ ನಷ್ಟ.

ಇನ್ನೂ ಸಮಯ ಇದೆ…

ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಅಗತ್ಯವೇ ಸರಿ. ಆದರೆ ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನೂ ಪರಂಪರೆಯನ್ನೂ ಬಲಿ ಕೊಡುವ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ನಿಜವಾದ ಪ್ರಗತಿಯಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಮುಟ್ಟುವ ಪ್ರಶ್ನೆ

ನಾವು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಾಗ, ನಮ್ಮ ಬೇರುಗಳನ್ನು ಮರೆತೇ ಬಿಡಬೇಕೇ? ನಮ್ಮ ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ನಾವು ಏನು ನೀಡಬೇಕು — ಕಾಂಕ್ರೀಟ್ ಅಣೆಕಟ್ಟುಗಳನ್ನಾ, ಅಥವಾ ಜೀವಂತ ಪರಂಪರೆಯನ್ನಾ?

ಅಪ್ಪೆ ಮಾವಿನ ಮರಗಳು ಮಾತಾಡಲಾರವು. ಆದರೆ ಅವುಗಳ ಮೌನವೇ ಒಂದು ಕಿರುಚು — “ನಮ್ಮನ್ನು ಉಳಿಸಿ” ಎಂಬ ವಿನಂತಿ.

ಇಂದು ನಾವು ಈ ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ಕಾಪಾಡದಿದ್ದರೆ, ನಾಳೆ ಮಲೆನಾಡಿನ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪೆ ಮಿಡಿಯ ಸುವಾಸನೆ ಕಾಣೆಯಾಗಬಹುದು.

ಅಪ್ಪೆ ಮಾವನ್ನು ಉಳಿಸುವುದು ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಮರಗಳನ್ನು ಉಳಿಸುವುದಲ್ಲ — ಅದು ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ನಮ್ಮ ರುಚಿ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಉಳಿಸುವುದು.